In 2013 gebeurde wat niemand voor mogelijk hield: de paus trad af. Paus Benedictus XVI was moe en leeg en gaf zijn positie op. Dat kon volgens het kerkrecht echter helemaal niet, zodat na de verkiezing van paus Franciscus er officieel twee pausen zijn. Het verschil tussen deze twee mannen kan haast niet groter zijn. Benedictus, een Duitser, erudiet en hoeder van de geloofsleer. Franciscus, een Argentijn, altijd te vinden tussen de mensen, wars van pracht en praal. Netflix laat ze in The two Popes twee uur lang met elkaar praten, pizza eten en naar voetbal kijken. Het levert een fascinerend gesprek op tussen twee compleet verschillende werelden van geloven.

Je zou zeggen dat de winnaar al bij voorbaat bekend is. Want laten we eerlijk zijn: zo’n studeerkamer-paus legt het natuurlijk af tegen een charismatische priester van het volk. Maar zo simpel is het niet. Die charismatische priester is niet zo perfect als het lijkt: hij draagt een problematisch verleden met zich mee. En de hoeder van de geloofsleer is niet zo ongenaakbaar: hij voelt zich schuldig en onmachtig tegenover de grote schandalen in de kerk. Hun gesprek begint ongemakkelijk. Ze begrijpen elkaar niet, hun werelden lijken elkaar bijna niet te raken. Maar ze zetten door.

De worsteling van deze twee mannen is de worsteling die je overal terugziet. Een botsing van werelden: Benedictus die staat voor de waarheid, voor het onveranderlijk goede, die zijn geloof verbindt aan dat van de kerk van alle eeuwen. Franciscus, de beweeglijke, die door zijn ervaringen is veranderd, die zijn geloof verbindt aan de wereld om hem heen. ‘Muren zijn belangrijk,’ zegt Benedictus, ‘ze geven stevigheid en veiligheid.’ ‘Bouwde Jezus muren?’ vraagt Franciscus dan. ‘Genade is het dynamiet dat muren neerhaalt’.

Ze luisteren naar elkaar. Ze ontdekken elkaars hart. Er ontstaat verbinding, vriendschap, waardering. En ergens voel je: dit is zoals het moet zijn, dit is het gesprek dat we moeten voeren. Want niemand heeft het volledige zicht op die grote God die we dienen, maar iedereen een stukje. Alleen door die stukjes met elkaar te delen komen we verder.

Tegen het einde van de film zien we de twee op de binnenplaats van het pauselijk paleis. Franciscus pakt Benedictus bij zijn armen. Hij beweegt zijn voeten en vraagt Benedictus hetzelfde te doen. Genade en waarheid omhelzen elkaar, en al is het wat stroef en onwennig: ze dansen.