Net verhuisd en met het aanpakken van de tuin in overleg met de buren een nieuwe schutting geplaatst. Van te voren goed overleg over wie wat betaalt; ja prima, zo doen we het.
Achteraf: gedoe. Gedoe wat deels aan ons te wijten is, deels aan de buren en deels aan de tuinman. De rekening viel hoger uit. En niemand wil eigenlijk het teveel betalen.

Voor het meningsverschil was er telefonisch contact, een praatje in de tuin-in-wording.
Koek en ei nog. Daarna: een brief heen en een brief terug. Met opsommingen en verwijten.
In keurig Nederlands, dat wel. Maar wat eigenlijk niemand wilde was gebeurd. De relatie verknald. Misschien wel voor de komende dertig jaar dat we achterburen van elkaar zijn.
Allebei gelijk en dus allebei verloren.

Je gaat je ergeren aan je buren. Noemt ze waar je kinderen bij zijn stomme lui. Ze snappen het niet. En je overtuigt jezelf van je gelijk. Ondertussen voel je je minder op je gemak in je eigen tuin. En je vraagt je af waar het conflict eindigt. En ik heb er voor gebeden, dat ook. Dat het goed mag komen. Voorgesteld om het  gewoon maar te laten zitten voor de lieve vrede. Ook dat voelt scheef.

Wat zou jij doen? In het samenleven met anderen loop je vroeg of laat tegen situaties aan die spannend zijn of zelfs ongewild tot een conflict leiden. Zelfs als je van het harmoniemodel bent. En dan reageren we vanuit onze persoonlijkheid allemaal weer net even anders. We slikken alles, we proberen een redelijk gesprek te voeren, schrijven een brief of worden kwaad.

In de jaren ’90 werd de vraag “Wat zou Jezus doen?” populair. Posters en armbandjes stonden er mee vol geschreven. Een hype, beetje holle frase werd het. Nu vroeg ik het mij toch af in het schutting-gedoe met de buren. Hoe verhoud ik mij tot een conflict met een ander als ik óók een leerling van Jezus ben?

***

En dan gebeurt er toch een wonder. We klussen in de tuin en de buren horen dat we bezig zijn. Kunnen we even langskomen om te praten? Ja dat kan. We zitten onwennig aan onze tuintafel met een kopje thee. Het gesprek komt op gang. We delen de ergernissen en misverstanden én de wens dat het allemaal beter verlopen was. Het schuurt wat in het gesprek. Maar er is ook instemming en de wens om vooruit te kijken en niet achterom. Dan ligt de vraag op tafel: hoe verder? Iemand stelt voor om het deel van de rekening wat te hoog was uitgevallen te middelen. Allebei een beetje van de pijn. Dat lucht op. Nog een kopje thee? En we praten verder als nieuwe buren. Over hoe lang wonen jullie hier al en hoe oud zijn jullie kinderen. Vrede.

Vandaag dank ik God. Voor zijn zegen, voor hoe het zo bijzonder omgedraaid is de situatie.
En voor de buren die de stap gezet hebben om langs te komen. Dat zou Jezus waarschijnlijk ook gedaan hebben…